Kontrolsüz dijital çocukluk sorunu
Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta yaşanan dehşet verici iki olayın ardından dijital oyunlar yeniden tartışma konusu oldu.
Şiddeti sıradanlaştıran, öldürmeyi puanlayan dijital oyunlarla büyüyen bir kuşak var artık. Daha önce “ABD’de olmuş bir olay” diye bakıp geçtiğimiz, üzerinde pek durmadığımız okul baskınları artık Türkiye’de yaşanıyor!
Peki ne yapacağız? Karşı karşıya olduğumuz sorun tam olarak nedir? Bu soruları Sosyal Medya ve Dijital Güvenlik Eğitim Araştırma Merkezi (SODİMER) Başkanı Prof. Dr. Levent Eraslan’a sordum…Anneler ve babalar… Lütfen okuyun… Çocuklarımızı dijital dünyanın risklerinden korumak için önce bizim meseleyi tüm boyutlarıyla anlamamız gerekiyor. Bu girişin ardından Levent Hoca’nın anlattıklarına geçelim…
-Bugün dünyada 3 milyardan fazla insan dijital oyun oynuyor. Özellikle PUBG: Battlegrounds, Fortnite, Call of Duty ve Grand Theft Auto V gibi yüksek rekabet ve şiddet içeren oyunların oyuncu sayıları milyonları aşmış durumda.
– PUBG gibi oyunların aylık oyuncu sayısı 90 milyona ulaşabiliyor. Bu kitlenin önemli bir bölümünü ise gençler ve çocuklar oluşturuyor.
Türkiye’de de yaklaşık 30 milyonun üzerinde oyuncu olduğu tahmin ediliyor ve özellikle 10–18 yaş aralığında yoğun bir kullanım söz konusu.
-Bizim ‘tehlikeli dijital oyun’ olarak tanımladığımız şey; PUBG: Battlegrounds, Free Fire, Call of Duty: Mobile gibi oyunların kendisinden çok; yaşa uygun olmayan içerik, uzun süreli kontrolsüz kullanım ve dijital denetimsizliğin birleşimi.
-Oyun tek başına suç üretmez. Ancak bağımlılık düzeyinde kullanım, sosyal izolasyon ve psikolojik sorunlarla birleştiğinde risk ortaya çıkar.
-Bugün tartışmamız gereken şey oyunları yasaklamak değil, çocukların dijital dünyayla sağlıklı ilişki kurmasını sağlamak. Dijital ebeveynlik, yaş sınırlamalarının uygulanması ve okullarda dijital okuryazarlık eğitimlerinin yaygınlaştırılması artık bir zorunluluk.
Tehlikeli olan oyunlar değil, kontrolsüz dijital çocukluk!
Yeni nesil kültür krizi
Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta meydana gelen şiddet olaylarından sonra bazı meseleleri ciddiyetle düşünmemiz kaçınılmaz oldu.
Eskiden “Amerika’da olmuş” der geçerdik, artık dünyanın her yerinde şahit oluyoruz. Bu anormal davranışlar apaçık bir kültür krizine işaret ediyor.
Normların parçalandığı, bireyin daha çocuk yaşta “zombileşerek” toplumdan koptuğu bir kriz bu. En önemli tetikleyicisi de sosyal medya. Çocuklar henüz meraklarını keşfedemeden algoritmaların yönlendirmesine hapsoluyor, kültürden soyutlanmış nesillere kapı aralanıyor.
Algoritmaların dopamin tuzağına düşen çocuklar, öngörülemez davranışlarla topluma zarar veriyor. Burada şüphesiz çocuklarımız ilk suçlu değil. Onları algoritmaların kucağına iten, kültürün dışına çeken nedenleri tespit etmeliyiz. Sonuçlar ağır, ama sağduyuyla nedenlere odaklanmalıyız.
